Da Couch Tomato

An attempt at a new layout, with horrible glitches, and very minimal knowledge of HTML.
Podrace sa Tatooine. Joke lang.

Matagal na ang kwento ni Ben-Hur. Ang source material nito ay ang nobelang Ben-Hur: A Tale of the Christ ni Lew Wallace noong 1880, at mula noon ay nagkaroon ng maraming cinematic adaptation. Ang pinakasikat nito ay 'yung Ben-Hur noong 1959 starring Charlton Heston na nanalo ng Oscar para sa performance niya rito. Kaya sa mga nalilito pa rin, fictional po si Ben-Hur. Hindi po siya historical figure.

Wala namang problema ang pelikulang ito story-wise, kasi nga ito ay pang-ilang remake na ng isang sikat na nobela noong turn of the 20th century. The fact na nakailang remake na ito ay proof na maganda ang kwentong ito, so palakpakan natin si Lew Wallace. Siguro kung may isang problema sa kwento, ito ay ang kakulangan sa exposition ng sitwasyon sa Jerusalem noon. Hindi naman kasi lahat ng manonood nito ay Kristiyano, kaya mas mainam sana kung mas naipaliwanag pa nila ito. Although hindi ko pa nababasa ang libro ni Wallace, sa tingin ko mas malaki ang part ni Jesus Christ sa kwento, kaya nga "A Tale of the Christ" ang subtitle ng libro e. Siguro kung mas nadagdagan pa ang bahagi ni Rodrigo Santoro as Jesus, at kung ang Jesus scenes ay naitahi nang maayos sa main narrative, baka mas nasiyahan pa ang mga critics.

Pa-gwapuhan ang labanan ng mga Jesus Christ sa Hollywood.

Performance-wise, maayos naman ang pinakita ni Jack Huston bilang Judah Ben-Hur (literal translation: Judah, anak ni Hur). Maalala niyo siya bilang hitman na kalahati ang mukha sa TV show na Boardwalk Empire, kung saan ang acting niya ay subtle pero very effective. Dito, ayos naman ang acting niya. He doesn't shine, but he delivers. Si Toby Kebbell, on the other hand, ay magaling. Bilang adopted brother at future rival ni Judah, nakuha niya ang effective villainy, 'yung may transformation pa mula mabait hanggang masama, at kung saan ang kasamaan niya ay hindi niya sinasadya at napilit lang sa kanya.

Sa anggulong ito, medyo kamukha niya 'yung character niya sa Warcraft.

Meanwhile, si Morgan Freeman naman ay typical Morgan Freeman. Masungit pero mabait na old man ang tipong role na swak na swak sa kanya. Halatang sinulit ng producers ang talent fee niya, dahil maririnig sa simula ng pelikula ang boses niya bilang voice-over narration. Nakaka-distract lang ang close-up shots niya, dahil nakikita ko ang mga nunal niya sa mukha na parang monggo bread. Tsaka 'yung dreadlocks, diyos ko po. Parang mop. Pekeng-peke at nakaka-distract.

"Ano ba problema? Hindi ba bagay sa akin ang rasta look?"

Wala rin namang problema sa direksiyon ni Timur Bekmambetov, na kung naaalala niyo ay siya ring nag-direct ng Wanted. Si Bekmambetov ay magaling sa mga action sequence, kaya naman ang sikat na chariot race sequence sa huli ay sobrang nakakadala. Pero honestly, sayang naman ang directing prowess ni Bekmambetov kung another remake lang ang gagawin niya.

Sa palagay ko, the world doesn't need another Ben-Hur movie. Kung gusto ng Hollywood ng mas marami pang sword-and-sandal epics, marami pang magagandang kwento sa Bible na hindi pa naisasa-pelikula. Pero para sa mga kabataan ngayon, dapat niyo nga itong panoorin kung ang kilala niyo lang na Ben-Hur ay si Ben-Hur Abalos.

Hmmm... cross? Okay, gets.




Ben-Hur. USA. 2016.



Original na rating: 7/10
Walang Ayelet Zurer nudity: -0.1
Walang Nazanin Boniadi nudity: -0.1
Chariot race sequence: +0.1
Naval battle sequence: +0.1
Dreadlocks ni Morgan Freeman: -0.1
Kagwapuhan ni Rodrigo Santoro: -0.1
Final na rating: 6.8/10
"BFG, dito ba nakatira ang mga Avatar?"

Noong una kong nalaman ang pelikulang ito, at n'ung malaman kong ito'y sa direksyon ni Steven Spielberg, naisip ko na agad itong panoorin. At n'ung malaman kong based pala ito sa libro na sinulat ni Roald Dahl, sabi ko, "Fine, I'm watching this."

Ang mga pelikula ni Steven Spielberg ay hindi hit-or-miss. Wala naman siyang pangit na dinirect, sa pagkakaalam ko. Dahil ito sa cinematic language, kung saan fluent na fluent si Mr. Spielberg. Ang cinematic language ay universal–ito ang dahilan kung bakit ang foreign films ay maiintindihan mo kahit walang subtitles. Ang mga galaw ng camera, ang editing, ang pacing: lahat ito'y vocabulary ng language of cinema. Si Spielberg ay bihasa na sa language na ito. Dalawang klase lang ang pelikula niya: good, or great. Itong The BFG ay somewhere in between.

Si BFG, nanonorotot ng panaginip.

Kung nabasa niyo ang The BFG ni Roald Dahl ay mapapansin niyo na itong gawa ni Spielberg ay more or less faithful adaptation ng original source material. Tungkol ito sa unlikely na pagkakaibigan ni Sophie (Ruby Barnhill) at ng Big Fuckin' Friendly Giant (Mark Rylance), at kung paano nila kinalaban ang mga evil cannibal giants sa pamumuno ng giant na nagngangalang Fleshlumpeater (Jemaine Clement). Bale nag-tag team sina Sophie at BFG at sinumbong nila ang mga masasamang giants na ito sa Queen of England, na siya namang nagpadala ng military support para i-capture ang giants at itapon sila sa isang malayong isla.

Kung mapapansin niyo rin, medyo iba ang formula ng film na ito sa mga usual children's films o animated films ng Hollywood ngayon. Huwag kayo mag-expect ng mala-Pixar treatment, kasi ang pelikulang ito ay hindi naman written for the screen. Tulad ng binanggit ko kanina, ito nga ay faithfully adapted mula sa Roald Dahl book, at dito pa lang ay ibang-iba na ito sa usual screenplays, dahil of course: Roald Dahl. Hindi ito ang typical run-of-the-mill Hollywood screenplay, primarily dahil sa faithfulness niya sa source material.

Maganda ang overall visual design ng The BFG, at kung fan ka ng aklat ni Dahl at ng mga illustrations ni Quentin Blake, mapapansin mo na parang straight out of the book ang character design. Noong makita ko ang mukha ni BFG, naisip ko, "Teka, parang kamukha niya 'yung nasa Bridge of Spies, ah. 'Yung Oscar winner." Kaya niya kamukha iyon ay kasi si Mark Rylance talaga iyon, at napakagandang mapanood sa big screen ang facial expressions at iba pang physical movements na siyang-siya talaga.

Si BFG ay hindi pa talaga giant sa lagay na 'yan.

Itong pelikulang ito ang pangalawang venture ni Steven Spielberg sa digital filmmaking at motion-capture, at nakatutuwang isipin na para na siyang dalubhasa rito. Noong ginawa niya ang The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn, iwan na iwan talaga ni Andy Serkis ang kanyang co-stars in terms of motion-capture acting. Pero dito sa pelikulang ito, ang ganda talaga panoorin ng mukha ni BFG. Dalawa lang ang naisip kong dahilan nito: 1) either ang layo na ng narating ng motion-capture technology mula 2011, or 2) napakagaling lang talagang aktor ni Mark Rylance.

Overall, hindi disappointment ang first collaboration ni Steven Spielberg at Walt Disney Pictures. Sobrang swak rin ang tambalang ito dahil medyo pambata ang tema ng pelikula, at medyo pambata rin ang forte ng Disney. Pero malamang hindi na maulit ang tambalang Spielberg-Disney, kasi mayroon namang sariling company si Spielberg (DreamWorks at Amblin). So sana sinamantala niyo na ang panonood nito sa big screen, dahil baka first and last film ni Spielberg ito under the Disney banner.

Gusto ko lang din sabihin na ang cute-cute ni Ruby Barnhill. Ang sarap lang kurutin ng pisngi niya. Super cute! Kung ako rin ang Big Friendly Giant at nakita ko siya sa orphanage, kukunin ko rin siya at hindi ko na siya ibabalik. Gagawin ko lang siyang display sa garapon. Sobrang cute kasi.

"Ang cute mo talaga! Sarap mo kagatin!"



The BFG. USA. 2016.



Original na rating: 7/10
Mark Rylance: +0.1
Jemaine Clement: +0.1
Walang Rebecca Hall nudity: -0.1
Ututan sa Buckingham Palace: +0.1
Dream-catching sequence: +0.1
Final na rating: 7.3/10
Squad goals: Break-even sa box-office.

Si David Ayer ay hindi naman terrible director.

Si David Ayer ay isang writer-director, at ito ay isang valuable commodity sa Hollywood. Ang problema lang ay may kapit sa kanya ang studio na parang asong may kadena sa leeg.

Ang Suicide Squad ay hindi naman terrible film. Totoo, ito'y isang bagong type ng ensemble movie sa aspetong puro anti-hero ang mga bida rito. Pero pakiramdam ko ay solid ang original draft ng screenplay ni Ayer, at feeling ko rin ay maayos naman ang director's cut ng pelikulang ito. Pero siyempre, hindi na natin ito malalaman, dahil ang ni-release sa mga sinehan ay hindi na director's cut. Ang napanood nating lahat ay ang version kung saan marami nang in-alter at pinakialaman ang producers.

"Aminado naman akong mas magaling si Heath Ledger e!"

Ang isang ensemble movie ay isang genre ng pelikula kung saan maraming characters ang bumubuo ng cast, at kung saan ang bawat character rito ay isang protagonist. Ito'y bagong genre lang, at ako lang ang nagpauso ng pangalang ito; nagsimula ito siyempre sa The Avengers ni Joss Whedon noong 2012, at halos ma-perfect na ng Marvel sa Avengers: Age of Ultron noong 2015. Ang Captain America: Civil War na nilabas early this year ay may multiple characters din, pero sa aking opinyon ay hindi ito maituturing na ensemble film dahil iisa lang ang main protagonist dito, at ito'y si Captain America.

Ang sikreto ng ensemble film ay ito: dapat buo ang development ng bawat character sa ensemble. Maari itong gawin the usual way, which is onscreen character development. Pero ang technique ng Marvel ay iba: i-develop na ang mga individual characters through their own stand-alone films.

"Ganda ng shirt mo. Pero baliw ka pa rin."

Ito rin ang binalak ng DC sa pag-release nila ng Suicide Squad. Dahil hindi nila nabigyan ng sariling stand-alone films sina Harley Quinn (Margot Robbie), Deadshot (Will Smith), Diablo (Jay Hernandez) at Enchantress (Cara Delevingne), dinevelop nalang ang characters nila onscreen. Pero dahil dito, naubos ang oras sa character development nila habang ang ibang characters naman ay hindi na gaano na-flesh out. Sana 'yung sequence ni Amanda Waller (Viola Davis) involving 'yung dossiers n'ung mga criminals ay ni-release nalang nila online bilang promotional materials dahil nakasira ito sa flow ng kwento.

Ang character development ni Joker (Jared Leto) ay umaasa sa prior knowledge ng manonood at sa pop culture status ng character. Si Killer Croc (Adewale Akinnuoye-Agbaje) ay interesting character sana, pero hindi ito na-develop dahil kulang sa oras. Gayoon din si Boomerang (Jai Courtney), bagaman hindi masyadong ganoon ka-interesting ang character nito. E si Slipknot, a.k.a. "the man who can climb anything"? Patay agad. Walang kwenta. Actually, 'yung buong plot ay weak. Parang mas nangibabaw ang pagligtas nila sa love life ni Rick Flag (Joel Kinnaman) kaysa sa pagligtas ng mundo.

Ang tanong, maisasalba pa kaya ng DC ang Justice League na lalabas next year? Sana naman. Si Zack Snyder ang hahawak nito, sa panunulat ni Chris Terrio, na siya ring sumulat ng Batman v Superman: Dawn of Justice. Pero actually, kahit na gaano ka-brilliant ng creative team ng isang pelikula, wala rin itong kwenta kung ang producers ay nanonood sa likod nila at nakikialam. So sana bawas-bawasan ang pakikialam at hayaang mag-flow ang creativity, kasi ito ang kinakailangan ng DC ngayon kung balak pa nila habulin ang Marvel at their own game.

Bigyan niyo na ng stand-alone film, utang na loob.



Suicide Squad. USA. 2016.



Original na rating: 6.5/10
Scary at dark na Enchantress: +0.1
Maagang pagkamatay ni Slipknot: -0.1
Manipis na characterisation ni Joker: -0.1
Back story ni Deadshot: +0.1
Back story ni Harley Quinn: +0.1
David Harbour from Stranger Things: +0.1
Final na rating: 6.7/10
So ang bida rito ay hindi si Kirk o si Spock. Hmm...

Ano ang pagkakaiba ng narrative feature film sa ibang form ng cinema tulad ng experimental at documentary? Ang sagot: narrative arc.

Ang narrative arc o story arc ay crucial sa isang narrative feature. Ang isang audio-visual narrative ay tinatawag na "failure" kung wala itong kwento. "Story is the master", sabi nga sa film school. Bilang filmmaker, aalisin mo ang manonood sa mundong ito at dadalin mo sila sa ibang mundo sa loob ng humigit-kumulang dalawang oras. Ang tanging pakiusap lang nila ay huwag niyo sayangin ang oras nila.

Sofia Boutella, nakaupo na parang nasasayang ang oras niya.

That said, hindi naman pangit ang kwento nitong Star Trek Beyond, at maayos naman ang direksyon ni Justin Lin. Isa siyang stand-alone film kasama na naman ang crew ng USS Enterprise na sina Captain Kirk (Chris Pine), Spock (Zachary Quinto), Dr. Bones McCoy (Karl Urban), Lt. Uhura (Zoe Saldana), Scotty (Simon Pegg), Sulu (John Cho), at si Chekov, played by the late Anton Yelchin in his last film.

Medyo manipis lang siguro ang film na ito dahil parang wala gaanong planet-hopping. Sa isang Star Wars film, marami-rami ang mga worlds na mabibisita mo bilang manonood. Ang Star Trek dapat ganoon din, tipong at least four different worlds sana ang napuntahan natin. Pero dito, parang kulang. 'Yung Yorktown space station, dapat hindi nga counted, kasi parang Earth din ang dating e.

Balik uli tayo sa usapin ng narrative arc. As a stand-alone film, wala naman problema ang pelikulang ito. May narrative arc naman, nasusundan naman ang kwento. Pero ang gusto ko lang sana sabihin ay ang narrative arcs ay sumusunod din sa konsepto ng "fractals" sa mathematics. Ang depinisyon ng fractal ay "a curve or geometric figure, each part of which has the same statistical character as the whole... in which similar patterns recur at progressively smaller scales". Ibig sabihin, ang isang bahagi ay kamukha ng kabuuan. Pero paano ito nagre-relate sa narrative arcs? Wait lang, hindi pa ako tapos mag-explain.

Halimbawa ng fractal.

Halimbawa, sa isang television series, sabihin na nating Game of Thrones, ang isang episode ay may sariling narrative arc. May simula, gitna, at wakas. Ngunit ang isang episode ay isang bahagi lang ng kabuuan, at itong kabuuan na ito ay ang season, na binubuo ng ten episodes. Ang isang season din ay may sariling narrative arc (tawagin nalang natin itong "season arc"). Kapag matapos na ang buong series, ang lahat ng episodes mula sa pilot hanggang sa finale ay may sarili ring narrative arc (tawagin natin itong "series arc"). Lahat ng mga arc na ito ay nage-exist simultaneously, at hindi sila in conflict with the other arcs of the overall grand narrative.

Sana touch-move nalang ang pagsira sa Enterprise, para hindi na ibalik.

Ibalik natin ang usapan sa Star Trek. Okay, so ang bawat pelikula sa bagong reboot (simula noong Star Trek ni J.J. Abrams noong 2009) ay may kanya-kanyang narrative arc bilang stand-alone films. Pero kung ia-analyse mo siya bilang isang trilogy, parang wala naman yatang trilogy arc. Hindi pa nga sigurado kung ito na ang huling film sa series na ito o kung magkakaroon pa ng Part 4. Kung mayroon mang Part 4, paano ito magta-tie up with the first three films to create a series arc na mukhang may patutunguhan?

Honestly, parang walang direksiyon ang current series ng franchise na ito. Ang dating ay para na siyang television series na puro stand-alone episodes at hindi alam kung mare-renew pa nang isa pang season. Sana lang hindi ito dahil co-writer ng screenplay si Simon Pegg. Hmmm... wait, kung iyon talaga ang balak ng producers nito, na bumalik sa essence ng original Star Trek TV show... well then, ang galing nila. Pero kung hindi naman pala, boo.

Bilang pa-konswelo, heto si Idris Elba na naka-shorts.



Star Trek Beyond. USA. 2016.



Original na rating: 7/10
Sulu is gay: +0.1
Pagbitaw ng fake accent ni Sofia Boutella: -0.1
Idris Elba: +0.1
Final na rating: 7.1/10
Actual title card. Very Stephen King-y.

Sa opening credits pa lang, medyo may idea ka na kung ano ang ie-expect mo sa bagong series na ito ng Netflix. Tingnan niyo ang font ng title. Hindi ba parang libro ni Stephen King?

Siyempre, ang feel din ng show na ito ay parang Stephen King. Meaning may something supernatural involved. 'Yung supernatural na iyon ay ang stranger things na tinutukoy sa title.

Ang Stranger Things ay may walong episode, at bawat episode ay pinangalanan bilang "chapter". At ang title ng Chapter 1? "The Vanishing of Will Byers". Alam na.

Nahiya lang siya magpakita kasi may balancer pa ang bike niya. 

Magsisimula ang series na may apat na magkakaibigang batang lalaki. Si Will Byers (Noah Schnapp) ay bigla nalang nawala pagkagaling sa isang 10-hour Dungeons & Dragons session kasama ang tatlo pa niyang kaibigan. Siyempre, nag-alala ang nanay niyang si Joyce (Winona Ryder) at ang kuya niyang si Jonathan (Charlie Heaton), at ang subsequent episodes ay tungkol sa paghahanap ng buong bayan kay Will, complete with search party and all led by Hawkins chief of police Jim Hopper (David Harbour). And of course, may sarili ring paghahanap ang "The Gang" (mga tropa ni Will), at sa kanilang paghahanap, matatagpuan nila si Eleven, ang creepy but powerful skinhead girl na maganda naman pala n'ung nagsuot ng wig. Instrumental si Eleven sa paghanap kay Will at sa pagtalo sa villain na si Dr. Brenner (Matthew Modine).

The Gang: (L-R) Lucas (Caleb McLaughlin), Dustin a.k.a. Toothless (Gaten Matarazzo), Mike (Finn Wolfhard), at Eleven (Millie Bobby Brown)

Ang Stranger Things ay set in 1983, at dito pa lang ay nostalgia trip na ito. Kahit sa Pilipinas ka lumaki, nostalgic pa rin ito hindi lang dahil sa soundtrack (Toto's "Africa", come on) kundi pati na rin sa feel ng hair and wardrobe na madalas natin nakikita sa pelikula at TV noong araw. Ngunit hindi lang sa mga aspetong iyon humuhugot ng nostalgia ang series na ito. Marami rin ang 80s homages at 80s references.

Official hairstyle n'ung 80s ay bunot. 

Sa references muna: Nariyan siyempre ang Dungeons & Dragons. Para sa mga batang hindi nakakaalam, ito ang granddaddy ng lahat ng modern roleplaying games ngayon, pero nilalaro sa pamamagitan ng pen and paper at dice. Isa pang reference ay Star Wars, at ang pang-asar kay Lucas dito ay "Lando Calrissian", siguro dahil sa kulay niya. Hindi ako sure.

Sa homages naman, nariyan siyempre ang The Goonies, because, you know, children. Mayroong din E.T. the Extra-Terrestrial, dahil sa BMX bikes galore. Actually, napakaraming pelikula kung saan nagbigay ng homage ang Stranger Things, at masyadong mahaba kung isulat ko pa, kaya ito nalang ang link.

"Basta hindi mamamatay character ko, ha? I have bills to pay."


Bagamat napakagaling ng performance ni Winona Ryder dito at kuhang-kuha niya ang kabaliwan ng isang nanay na nawalan ng anak, nasapawan ang acting niya ng mga bata. Ang gagaling nilang lahat, at napaka-natural at totoo ng performance nila, na tipong parang gusto ko silang puntahan at sumali sa kanilang D&D game. Parang ang sarap nilang kalaro.

Sa isang interview with the Duffer Brothers (identical twins Matt and Ross Duffer) na creators ng series at directors ng majority ng episodes, nabanggit nila ang advantage ng pag-release sa Netflix. Sa Netflix kasi, kahit divided into episodes ang isang series, sabay-sabay nila nire-release ang lahat ng episodes, hindi weekly tulad ng sa network at cable TV. Sabi nila, sa ganitong paraan daw, nagiging parang libro ang show, na pwede mo basahin from cover to cover, at kung may gusto kang balikan na chapter, pwede rin. Parang Stephen King book nga, in essence. Ngunit sa ibang tao naman, myself included, may ibang advantage ang Netflix style: binge-watching. Dahil ang modern viewer ay ayaw na ayaw mabitin.

Nakahalik pa si Mike kay Eleven. Lucky bastard.



Stranger Things. Netflix. USA. 2016.



Original rating: 8/10
Walang Natalia Dyer nudity: -0.1
Performance ni Winona: +0.1
Performance ng mga bata: +0.2
Villainy ni Matthew Modine: +0.1
80s references: +0.05
80s homages: +0.05
Binge worthiness: +0.1
Final na rating: 8.5/10
Girl power.

Una sa lahat, fanboy ako ng original. N'ung Grade 2 ako, nagdro-drawing ako ng Ghostbusters para sa mga kaklase ko for P5.00 per drawing.

Hindi ko maintindihan kung bakit andaming haters ng bagong Ghostbusters. Ito na yata ang most disliked video sa YouTube. Pero ano nga ba ang dahilan nila sa pag-dislike? Dahil ba ayaw nila ang all-female cast? O dahil ayaw nilang galawin ng Hollywood ang original franchise?

Itong 2016 Ghostbusters ay isang reboot ng original 1984 film ni Ivan Reitman, pero kahit hindi ka fan ng original film at ng sequel nito (at ng animated series) ay maa-appreciate mo naman ang efforts ni director Paul Feig at ng female ensemble cast. Hindi ito tulad ng mga Marvel reboot ng Spider-Man na ginawa dahil hindi sila nasiyahan sa unang trilogy ni Sam Raimi. Ito ay isang legitimate reboot na ang intention ay ipakilala ang Ghostbusters sa bagong henerasyon ng moviegoers.

At ipakilala ang Ecto-1 bilang proof na pwede maging cool ang karo ng patay. 

Ang ginawa ng filmmakers dito ay "transposition", isang bagong film theory na aking dine-develop at idi-discuss sa separate post. Ibig sabihin, hindi ito one-is-to-one adaptation ng original source material into a feminine mold. Allow me to explain.

Si Erin Gilbert (Kristen Wiig) ay hindi direct equivalent ni Peter Venkman, dahil hindi naman douchebag si Gilbert tulad ni Venkman. Ang pagkakapareho lang siguro nila ay pareho silang may Ph.D. at pareho silang malandi. Si Abigail Yates (Melissa McCarthy) ay hindi direct equivalent ni Ray Stantz, dahil si Yates ay medyo loud at si Stantz ay ang quiet type. Si Jillian Holtzmann (Kate McKinnon) ay hindi direct equivalent ni Egon Spengler, bagaman kapareho niya ang hairstyle ng cartoon version ni Egon. Si Spengler ay weird in a nerdy way, tulad ng pagkolekta niya ng spores, molds, and fungus, habang si Holtzmann ay super-weird-in-an-attractive-way na mahilig sa heavy machinery, at mas kenkoy kaysa sa medyo reserved na si Egon. Si Patty Tolman (Leslie Jones) ay hindi direct equivalent ni Winston Zeddmore, dahil sa original film, parang sidekick lang talaga si Winston at wala gaanong backstory, habang mas developed ang character ni Patty at mas major ang kaniyang interaction with the team. Ang pagkakapareho siguro nila ay they're both black and not scientists. At siyempre, si Kevin (Chris Hemsworth) ay hindi direct equivalent ni Janine Melnitz, kasi 'di hamak naman na mas matalino si Janine kaysa sa bobong eye-candy ni Hemsworth.

"Take that, critics!"

Ang mga pelikulang ganito ay nangangailangan ng isang solid antagonist, at hindi ito si Chris Hemsworth. Sinapian lamang siya ni Rowan (Neil Casey) na siyang main villain dito. Pero hindi gaanong effective ang villainy ni Rowan dahil ang character niya ay hindi talaga konektado sa grupo. Sa original movie, ang true villain ay ang metaphysical spirit na si Gozer, at ang kanyang manifestation ay si Zuul "the Gatekeeper" na sumapi kay Sigourney Weaver na love interest ni Peter Venkman. Mukhang mas effective sana ang pagkakaroon ng isang metaphysical villain kaysa sa isang flesh-and-blood human antagonist tulad ni Rowan, dahil ang pinakakalaban talaga ng Ghostbusters ay ang unknown evils of the spirit world.

Sa isang reboot, ang goal mo is to create new fans without alienating the old ones. At iyan ang dahilan kung bakit napakaraming references to the original, tulad ni Stay Puft Marshmallow Man at ni Slimer. Mayroon ring mga re-designed equipment ng mga proton packs at traps. At mayroon ding basbas ng original cast, dahil lahat sila, except for the late Harold Ramis at Rick Moranis, ay may speaking cameo sa pelikulang ito.

Bilang isang reboot, tagumpay ang pelikulang ito. Marami ang laugh-out-loud moments, at masayang movie experience siya para sa mga bago at lumang fans na lalabas sa sinehan na may Ghostbusters hangover. Bilang simula ng bagong franchise, ibang usapan na 'yun, pero mukhang malaki ang pag-asa ng sequel. Personally, gusto ko pa ng more Jillian Holtzmann.

Kate McKinnon: bagong girl-crush ng bayan.



Ghostbusters. USA. 2016.



Orihinal na rating: 8/10
Kristen Wiig: +0.1
Kate McKinnon: +0.2
Cameo ng original cast: +0.1
Charles Dance a.k.a. Tywin Lannister: +0.1
Cameo ni Ozzy Osbourne: +0.05
Pagsayaw ni Holtzmann ng "Rhythm of the Night": +0.05
Zach Woods ng Silicon Valley: +0.05
Matt Walsh ng Veep: +0.05
Michael Kenneth Williams a.k.a. Omar ng The Wire: +0.05
Final na rating: 8.75/10
"Parang out pa rin 'yang Chinese dress mo kahit sa Wonderland."

Para sa mga fans ng original literary work ni Lewis Carroll na Through the Looking Glass (And What Alice Found There), kalimutan niyo na – itong pelikulang ito ay hindi adaptation ng libro na 'yun.

In fact, bukod sa pamagat, ang pagkakapareho lang ng libro ni Carroll sa pelikulang ito ay si Humpty Dumpty. At ang mga chess pieces. At ang looking-glass insects. At ang pagpasok ni Alice sa salamin. Ayun lang. 'Yung malaking chess game? Waley. 'Yung sasakay si Alice sa tren? Waley din. The lion and the unicorn? Waley talaga. So ayun.

Isa sa mga problema ng franchise na ito ay na-condense na nila ang adaptation sa unang pelikula na Alice in Wonderland noong 2010. Halimbawa, ang tula na "Jabberwocky" ay nasa pangalawang libro, pero lumabas ang creature sa unang pelikula pa lang. Ganoon din sina Tweedledum at Tweedledee; wala sila sa unang libro, pero naroon na sila sa unang pelikula. So basically, sinira na nila ang narrative noong 2010 pa lang, kung kaya naman totally unrecognisable na ang kwento sa bagong pelikula.

So ano ang kwento nitong Alice Through the Looking Glass kung malayo na ito sa kwento ng libro? Well, since winalang-hiya na nila ang original source material, naisip siguro nila na might as well dalin na nila sa totally different direction ang pelikula. At ang direksyon na iyon ay... science fiction. Specifically, time travel. Labo, 'di ba?

So dito sa direct sequel ng 2010 film, you can tell a lot about the film base sa iisang character lang, at ito si Father Time (Sacha Baron Cohen). Una, si Father Time ay hindi naman character sa libro ni Lewis Carroll, which means they took the liberty na tumahak na sa totally different direction. Pangalawa, ang pagkakaroon ng isang time lord sa pelikulang ito ay ang cue na may time travelling na magaganap dito.

"BAKET ANLABO NG PELIKULANG 'TO?"

Ang orihinal na libro ay totally new adventure para kay Alice (Mia Wasikowska), dahil siya ay nasa totally ibang mundo, hindi na sa Wonderland. At dahil ibang mundo na ito, iba na rin ang cast of characters dito. Pero dahil nga binale-wala na ng filmmakers ang source material, hindi na rin sila tumahak ng panibagong direksyon at kumuha ng bagong cast, maliban kay Baron Cohen at Rhys Ifans bilang tatay ng Mad Hatter. Naroon pa rin ang Cheshire Cat (Stephen Fry), ang big-headed Red Queen (Helena Bonham Carter), ang hindi naman pala mabait na White Queen (Anne Hathaway), ang mga hayop sa Tea Party, at siyempre, ang Mad Hatter (Johnny Depp) na siyang pinag-basehan ng kwento ngayon.

Sa lahat ng mga adaptations ng Alice books ni Lewis Carroll, ito na marahil ang pinakatumaliwas sa source material. Ang genre ng literary nonsense ay natumpok ni Carroll, at sana ito na rin ang direksyon na tinahak ng filmmakers (ang direktor pala nito ay si James Bobin; si Tim Burton ay isa sa mga producer). Ang maganda sa mundo ni Alice ay ang pagiging dream-like nito, dahil ang mga scenario at pangyayari ay talagang non-sensical at malabo. Hindi naman kailangan ng back story ng Mad Hatter, at hindi na rin mahalaga na maintidihan natin ang history ng Red at White Queens. Pero siyempre, mas malaki ang box-office draw nina Depp at Hathaway, kaya kinakailangan lumabas sila muli sa sequel.

Ang isang dream o whimsical o surrealist work of art ay mukhang walang sense at structure at first glance. Pero sa in-depth analysis makikita na ang pagiging surreal nito ay grounded pa rin sa reality. Kaya nais ko lang i-raise ang dalawang point na ito: Una, ang steampunk motif ng mundo ni Father Time ay medyo hindi naangkop sa period kung saan naka-set ang pelikula, lalong-lalo na ang time-travelling unicycle ni Alice. Pangalawa, sa historical period na ito, hindi makatotohanan na ang kapitan ng isang barko ay babae. Sorry.

Medyo nakakabahala ang ginagawang ito ng Disney. Para silang nanloko ng mga manonood, tipong "false advertising" kumbaga. Ang dating ay parang nag-announce sila na "Hey, gagawa kami ng pelikula ng Through the Looking Glass!" Sa announcement pa lang na iyon, nakuha na nila ang market na 1) mga fans na nasiyahan sa unang film at gustong mapanood ang sequel para makita kung maa-adapt ito ng Disney nang tama; at 2) mga fans na hindi nasiyahan sa unang pelikula at gustong mapanood ang sequel para makita kung maa-adapt ito ng Disney nang tama. Either way, nagoyo tayo ng Disney, at may danger na abusuhin itong trend na ito sa paga-adapt ng mga works in the public domain. Huwag naman sana.

"Ayaw na namin ng Part Three!"



Alice Through the Looking Glass. USA. 2016.



Orihinal na rating: 5.5/10
Huling voice-over ni Alan Rickman: +0.1
Time travel: +0.1
Pagtaliwas sa original source material: -0.2
Walang Mia Wasikowska nudity: -0.1
Johnny Depp sa isa na namang weird role: -0.1
Sacha Baron Cohen: +0.1
Final na rating: 5.4/10



RIP Alan Rickman


Basahin ang review ng naunang Alice in Wonderland.
Nakita ko itong link na ito noong isang linggo, at tawang-tawa ako sa kalokohan ng netizens. Actually, n'ung ni-research ko kung saan ito nagsimula, mas natawa ako.

Noong March ng taong ito, naglabas ang United Kingdom ng bagong barkong pam-polar research, at nagsagawa sila ng poll para sa magiging pangalan ng barko. Siyempre, tinanong nila ang Internet, na isang malaking pagkakamali, dahil ang netizens ay maraming kalokohan.

Ang nanalong pangalan para sa barko ay "Boaty McBoatface", pero dahil nga tunog pa lang, kalokohan na, hindi sinunod ng British government ang gusto ng mga tao. Pinangalanan ang barko na RRS Sir David Attenborough, galing sa tanyag na naturalist na mas kilala bilang voice-over ng mga BBC documentary tulad ng Planet Earth.

Bilang pa-consuelo, pinangalanan naman ang isa sa mga research submarine ng barko na "Boaty", at natuto rin ang British government ng isang mahalagang lesson: Never let the Internet name things. Siyempre, hindi mapipigilan ang Internet na magbansag ng mga bagay-bagay, kaya nagkaroon na rin ng hashtag na #TheInternetNamesAnimals.

At dahil gusto ko makisakay sa bandwagon, kahit medyo late na, ito naman ang aking mga sariling pinangalanang mga hayop sa Pilipinas.

STAR MAP GALAXY FISH

SNUBNOSE McBLUNTBEAK

BELL PEPPER RASTA BUG

FISH HEAD CHEETAH SNAKE

CREEPY McGOOGLY-EYES

DOTHRAKI ARMOUR BALL

DEADLY KILLER CHICKEN

8-LEGGED NIGHTMARE

WHISKERED CARPET BALL

DUMBASS McSTUPIDFACE
"Lugi ako sa 8-pack abs mo!"

Matagal na ang kuwento ni Tarzan. 1912 ang unang taon na lumabas ang Tarzan of the Apes ni Edgar Rice Burroughs (na siya ring manunulat ng John Carter books), at mula noon, mahigit 200 na pelikula tungkol kay Tarzan ang naipalabas.

Medyo napapanahon ang paglabas ng pelikulang ito, dahil ang mga bagong manonood ay wala na yatang idea kung sino si Tarzan. Ang kilala nila malamang ay ang mga "Me Tarzan, you Jane" type ng wild man, o 'di kaya ang patawang Starzan ni Joey de Leon ("Cheetae, ganda lalake"... "Ulul, sinungaling, pangit"). Ang isang upside ng walang-tigil na pag-remake ng Hollywood ng mga lumang literary classic ay ang pagpapakilala ng mga gawang ito sa bagong henerasyon.

Si Tarzan (Alexander Skarsgård) ay isang edukadong nobleman na nagngangalang John Clayton, Earl of Greystoke. Lumaki siya sa kagubatan sa pagaalaga ng mga gorilla, at dito siya namuhay bilang hayop at naging lord of the jungle. Bumalik siya sa sibilisasyon sa Ingglatera para mamuhay bilang tao kasama ang asawa niyang si Jane (Margot Robbie), ngunit sa paguudyok ng isang Amerikanong si George Washington Williams (Samuel L. Jackson) ay bumalik siya sa Africa para pabagsakin ang rehimen ng imperial Belgium sa Congo. Ngunit pagdating niya sa Africa, hinahanap pala siya ng kontrabidang si Leon Rom (Christoph Waltz), na nakipagkasundo kay Chief Mbonga (Djimon Hounsou) para sa ulo ni Tarzan kapalit ng mala-tawas na diamonds. Nahuli ni Rom ang mag-asawang Clayton, pero nakatakas si Tarzan. Si Jane nalang ang naiwang hostage, at ang huli ng pelikula ay ang pagligtas ni Tarzan sa kanyang asawa. Ang maganda rito ay hindi ipinakita si Jane bilang damsel-in-distress, kundi isang matapang at strong-willed na babae na karapat-dapat nga na maging Mrs. King of the Jungle.

"Boner mo ba 'yan, Tarzan?"

Si Tarzan ay isa sa mga "feral child" template ng literature, katulad ni Mowgli ng The Jungle Book. Itong version na ito ni David Yates ay sinasabing "the most accurate Tarzan film ever made", at isa sa mga dahilan nito ay ang pagsasalita ni Tarzan ng diretso at hindi barok. Hindi talaga ako fan ng Tarzan franchise, pero lumaki ako na kilala siya. Madalas kong gayahin ang kanyang iconic na sigaw n'ung bata ako, at natuwa ako na maririnig ang sigaw na ito sa pelikula (not once, but twice).

Maganda ang pelikulang ito para sa lahat ng klaseng audiences. Okay ito para sa mga matatanda, dahil ibang version ito sa ating nakasanayan dahil sa kanyang accuracy. At okay din ito sa mga bata, para makilala naman nila si Tarzan bilang isang classic literary character na kung tutuusin ay mayroong ibubuga sa mga modern superheroes ngayon.

"Bakit napakaitim mo?"



The Legend of Tarzan. USA. 2016.



Original na rating: 7.9/10
Cameo ni Ben Chaplin: +0.1
Walang Margot Robbie nudity: -0.1
Astig na vine-swinging ni Tarzan: +0.1
Parating pagka-kontrabida ni Christoph Waltz: -0.1
Pagkapareho ng boses ni Alexander Skarsgård at ng kanyang ama: +0.1
Final na rating: 8.0/10
HBO
"Aray... ipantay mo ha!"

Q: Ano ang tawag sa akusadong hindi um-attend ng kanyang paglilitis?
A: Slippery bitch.

HBO
"I know, right?"

Ang lupit mo, Mareng Cersei. Slow clap. Ikaw nga talaga ang the son Tywin Lannister never had. Pero sige, nanalo ka ngayon. Napatay mo ang marami sa mga kalaban mo sa King’s Landing. Deads na si Margaery Tyrell. Si High Sparrow. Si Kevan Lannister. At iba pa. Hindi lang 7 in one blow; more like 700 in one blow. Galing.

HBO
Kaboom.

Wala sa konsepto mo, Queen Cersei, ang salitang “trabaho lang”. Namemersonal ka e. Pero anong kapalit naman nito? Patay na rin si Tommen. Dahil sa’yo. Yes, nakuha mo ang Iron Throne. Pero masakit sa puwit, ‘di ba? Buti nga sa’yo, punyeta ka.

HBO
"Maester, pakilagyan nga ng unan. Thanks."

Speaking of Lannisters, parang si Ser Jaime nalang ang natitirang honourable Lannister. Oo, mayroon siyang history ng kingslaying, pero mukhang gusto naman niyang ma-redeem. Of course, si Tyrion din naman ay may honour, pero mayroon din siyang pagka-slippery, kasi magaling siyang pulitiko. Kaya rin niya deserve ang pin ng Hand of the King.

HBO
"Alam mo bang may mga fan theory na magkamag-anak daw tayo?"

Ano ba ang problema sa honourable men? Si Ser Davos Seaworth ay isang honourable man. Si Jon Snow ay isang honourable man. Ang mga honourable men, hindi tumatanaw ng utang na loob. Kahit pa malaki ang naitulong ni Melisandre sa labanan noong Episode 9, kahit pa si Melisandre ang may kagagawan ng muling pagkabuhay ni Jon Snow, tinabla pa rin siya nina Snow at Seaworth dahil siya ay masamang aswang. Ang honourable men sa Westeros ay bihira, at madalas sila’y namamatay din.

HBO
"Mas matangkad na pala ako sa'yo, Kuya Jon."

Kahit sandali lang ang screen time ng pamilyang Tarly, interesting ito kasi ito ang unang beses na pinakita ang the Citadel. Ang tanong lang ay kung may mas malaking part pa ba si Samwell Tarly at ang kanyang pagiging maester sa hinaharap? Sana naman, dahil sayang ang vast stores of knowledge sa library ng Citadel.

HBO
Muntik nang malimutan ni Sam na naghihintay sa labas ang mag-ina niya.

Hindi lang isa ang bitch throne sa Westeros. May iba pang mga bitch bukod kay Cersei. Si Lady Olenna Tyrell, simple lang siya, pero bitch din ‘yan. Parang lola na bitch. ‘Yung Sand Snakes, mga annoying bitches lahat ‘yan.

HBO
"Sino pinaka-bitch sa aming lahat?"

Si Arya Stark din pala ay isang bitch. Bitch na marunong mag-disguise at magaling pumatay. Deadly combination ito. So I guess patay na talaga ang sweet little girl na si Arya Stark, dahil ang lumaslas sa leeg ni Walder Frey ay hindi na si Arya Stark. Siya ay isang cold-hearted killer.

HBO
"Nagaaral lang ako mag-caregiver, hold still!"

Si Sansa Stark, kahit Stark ‘yan, may pagka-bitch din ‘yan. Sa lahat ng mga anak ni Eddard Stark, siya ang pinakamagaling maglaro ng Game of Thrones. Alam niya ang pamumulitika. Alam niya ang galawan ng mga iba pang players. Actually, pwede naman siya ang susunod sa line of succession ng King in the North, pero mas gusto ko talaga si Lyanna Mormont. Small but terrible e.

HBO
"Lahat ng miyembro ng fan club ko, please stand up."

Si Queen Daenerys, bitch din ‘yan. At finally, dadalhin na niya ang buong khalasar niya sa Westeros, kasama ang dragons niya. Kasama rin niya rito si Yarra Greyjoy, na alam naman natin na isa ring bitch. So I guess we can expect na ang Season 7 ay magiging season of bitch fighting.

HBO
At saka dragons.

At finally, salamat kina George R.R. Martin, David Benioff, D.B. Weiss, at sa warging ni Bran Stark, nasagot na rin ang ating matagal na nating gustong malaman. Si Jon Snow nga ay anak ni Lyanna Stark. Pero hindi pa rin explicitly sinasabi na si Rhaegar Targaryen ang tatay. Well, hindi rin naman explicitly sinabing si Jon Snow ang baby na kinuha ni Ned Stark. Pero magkasunod ang shot ng baby at mukha ni Jon Snow; hindi lang ito random shot placement ng direktor. Sa language ng cinema, may ibig sabihin ito, at parang may idea na tayo kung kanino nga ba ang “song of ice and fire”.

HBO
"Walang'ya, Lyanna... hindi ako marunong magpalit ng lampin."
Premium Blogspot Templates
Copyright © 2012 Da Couch Tomato